Ջուջունգա, ջուջունգա, Զի կետ,
Ու անցյալդ կտրվեց:
Աֆլան գուդի,սալալա,
մեջը բացեց, գիլինյու:
Ազատություն, եղբայրություն ու հավասարություն,
ՈՒ այդ ամենի վրա` իշխանություն:
Սիբաստյոլ գա, գուտյուշքար,
Ալմաստափոր` խուդուրբար:
Որ տողերը լուսավորում են երեսդ,
Որ կյանքդ լցնում ես ու տեղավորում տողերի արանքում,
Դա հաստատ է:
Կյանքիդ բացատրությունը թող տեղափոխվի դեպի լուսանցք:
Բացատրության փնտրտուքն անիմաստ է:
Կարևորը տողերին բազմած տառերն են, կենսագրությունդ,
Շարադրությունդ գրելու ձևն ու բովանդակությունը:
Սեփական սխալներն ուղղողն էլ ես չեմ,
Այլ` Ուսուցիչը, որ իր բոցավառ գրչով
Աղբն է նետում սխալներս:
Աթոռները շարեմ ու հոգիս պառկեցնեմ նրանց վրա:
Աչքերը թող շեղվեն լուսանցքներից,
Կենտրոնանան ստորակետերի ու
Միջբառային դատարկությունների վրա:
Տողերի ճերմակությունն ապահովում են միջբառային դատարկությունները:
Քո հոգու թռչունն էլ իր բույնն է հյուսել իմ
Կյանքի գրքի լուսանցքներում:
Նա միշտ կտցահարում է կյանքիս իմասը:
Ես ուշացել եմ:
Քո հոգու թռչունը ցատկել է լուսանցքներիցս ներս
Ու տրորել կենսագրությունս:
Նա կտցահարել է տառերս,
կերակրել ճտերին:
